میدانی جرم من چه بود

جرم من این بود که زود وابسته شدم

وازهمه دلبستگی هایم ربودم تا تورا داشته باشم

ولی به نوعی گناهکارشناخته شدم

اماآخرچرا؟!؟!

من که به اندازه ی تمام ثانیه های زندگی ام برایت ارزش و احترام قائل بودم

واین احترام آنقدرزیاد و عمیق بود که به جرئت میتونم نام عشق را بر رویش بگذارم

ببینم

مگرتو به من درآن شب بارانی قول ندادی که هرگزچشمانم را بارانی نکنی

پس چراازآن پس شبی نگذشت که چشمانم بارانی نشود

بارفتنت آسمان دلم را طوفانی کردی

کاش این رادرک میکردی که اگرخداحافظی در کار است

هرگز دست کسی را نگیر

اگررها خواهی کرد

هرگز به کسی نگودوستت دارم

امامن این را خوب میدانم که رسم روزگار همیشه همین طور است

آن کسی را که دوست داری زود از دست میرود

اماچه کنم هر چه به دل میگویم چشم از دیدن او باید شست

بازدلتنگ تماشای غرورات میشود

وحالا

دیگراثری از باران عشق نیست

و من در تنهایی ام می نویسم تا شاید دلت به حال غریبی واژه هایم بسوزد

   باز در کلبه ی تنهایی خویش                      عکس روی تو مرا ابری کرد

      عکس تو خنده به لب داشت ولی                   اشک چشمان مرا جاری کرد