خسته شدم 

خسته شدم از این همه چشم انتظاری

از این همه تنهایی

از اینهمه بی اعتنایی

آخر گناه من چه بود که باید این طور زجر بکشم

دیگر با چه امیدی صبحم را به شب برسانم

آخرتو بگو

چگونه فراموشت کنم تو را که مراازخرابه های بی کسیم به قصرسپید عشق هدایتم کردی

تویی که باصداقت عاشقانه ات دلم را به دست آوردی

وبرای اشکهایم شانه هایت را ارزانی کردی

چگونه فراموشت کنم توراکه روزها در خیالم سایه ات را می دیدم وطپش قلبم را حس می کردم

وبه جست و جوی یافتنت به در گاه پروردگارم دعا می کردم

که خدایا:

کی اورا خواهم یافت؟!؟!؟!

چگونه فراموشت کنم

چگونه؟!؟

بدون تو تمامی لحظات زیبا برایم غریبه اند

بدون تو نفس کشیدن برایم معنا ندارد

آخرچراآنقدرمهربانانه آمدی وآنقدرسنگدلانه رفتی؟

چه غمگین از این رفتن واز این روزهای سرد تنهایی

شاید باور نکنی

اماتنها امیدم اینست که این کلمات روزی به سوی تو پرخواهند کشید

وشاید هم روزی تو برگردی ومرادر بین سفر کرده ها ببینی

وباز شب آمد.......

وباز دوباره دلتنگی هایم برایت,دوباره تکرار گریه هایم بر شانه های تو

دوباره سرگردانی روح مسخ شده ی من که به دنبال توآواره شده

دیگر ز امید هم ناامید شده ام

توآشناترین برای من بودی دریغ که در یک غروب بی انتها بار سفر بستی ورفتی

خاطراتمان را درکوله بارت گذاشتی و رفتی

هرچه نگاهت کردم,هرچه صدایت کردم

توخاموش بودی

بی رحمانه رفتی و چشمهایم را بارانی کردی

با همه ی این ها میگویم:

آرزویم اینست

نتراود اشک در چشم تو هرگز

مگر از شوق زیاد

وبه اندازه ی هرروز تو عاشق باشی

عاشق آن کس که تورا می خواند